olmuyor..

karşımda durmuş bana pis pis gülerken sinirlerimin alt üst  olduğunu hissediyorum. sanki bana “sen artık benim elimdesin” der gibi pis pis gülüyor. sinirlenip üzerine yürüyorum. kaç adım atarsam atayım aynısını o da yapıyor. derken karşısına çıkan duvarda kıstırıyorum onu. gülmeye devam ediyor kahkahalarıyla.. uçarcasına uzaklaşıyor.

 ne yapacağımı düşünürken sağ elimle sağ dirseğimi kavrayıp kendimi kaldırmaya çalışıyorum “had kalk pes etme vakti değildir” dercesine.. kalkıyorum ama yine de olmuyor. kötü gülüşler hiç gitmiyoe aklımdan. hakaret edercesine aklım oyunmu oynuyor yoksa? aklımı kontrol etsemde yapamadığımın farkındayım. kendimi içimden atamıyorum..

Hello world!

nereye gideceğini bilemeyeceğim bir başlangıç. ama yalnızlığa gidilirse bu başlangıç çok kısa sürecek..